Poezja

włócznia przeznaczenia

(rozważania nad grobem człowieka)

ile jeszcze rąk chciwych
chwyci drzewce
pychą nasiąknięte

ile krwi spuści ostrze
zdobne gwoździem
z krzyża wyciągniętym

tu spoczywa człowiek - rozum
który wierzył w cudy
i w moc rozgrzeszenia

tu leży wiara w człowieka
naiwność przebita
włócznią przeznaczenia

Wróć do spisu tytułów